Het Conversatie Etentje

20201_55852a283c6b45.08535507-bigHet is goed om af en toe eens iets on-gewoons te doen, iets buiten je comfortzone. Even buiten de cirkel der gewoonte stappen en kijken wat er gebeurt. Zo komt het dat ik koers zette naar een Conversation Dinner bij The School of Life (een ideetje van filosoof Alain de Botton). Het was een zonnige vrijdagavond en ik ging die doorbrengen met mij totaal onbekende mensen, pratend over het leven, werk, liefde, vriendschap, dromen, … Tenminste, dat is wat het concept van zo’n Conversation Dinner is: eten en praten met mensen die je nog nooit ontmoet hebt, met als leidraad vragen die meekomen met het menu. Ze doen het in Londen, Melbourne, Rio, Amsterdam en ja, ook in Antwerpen. Net iets dichterbij voor mij.

Ik speel een klein beetje vals, want twee vriendinnen komen mee. Maar we zullen niet samen aan tafel gaan. Dat zou flauw zijn. En flauw, nee dat zijn we niet. Wij stappen hier wel uit onze comfortzone, hé. In totaal zijn er zo’n 18 mensen waarbij – niet verrassend – slechts 3 mannen. We verspreiden ons over 3 tafels en switchen van plaats na elk gerechtje.

De eerste vragen passeren, en al snel beperkt de conversatie zich tot het thema van (gebroken) relaties: een vrouw vraagt zich af of ze bij haar vriend moet blijven of niet, een andere vrouw vertelt dat haar man wilt scheiden omdat hij haar te dominant vindt (ik denk dat de bijna ex-man gelijk heeft maar hou wijselijk mijn mond), één van de mannen zegt dat zijn vriendin een kind wilt en hij niet, …

Bij elk nieuw miserieverhaal voel ik steeds minder de neiging om zelf iets te vertellen. En om het helemaal af te maken zit ik vast aan een tafel waar twee mensen een politieke discussie beginnen en zo de conversatie voor de anderen aan tafel doven. Een paar mensen glippen zachtjes weg naar ander – en hopelijk beter – gezelschap.

Na 2 uur (stipt!) worden we vriendelijk verzocht om de conversatie te beëindigen en bijkomende drankjes af te rekenen (de koffie was blijkbaar niet inbegrepen! Zelfs dat niet!).

Ik vang een glimpsje op van de vriendinnen en vraag me af hoe zij dit ervaren hebben. Ligt het aan mij of … ? Tijdens de wandeling terug naar de auto lachen we. Pure ontlading. “Echt hé, iedereen was daar aan het zagen over problemen. Alleen maar problemen en niks inspiratie!” zegt vriendin L. En daarmee is het inderdaad gezegd. De School van het Leven is het leven zelf (eat your heart out, Alain de Botton, tot dat inzicht zijn we zélf gekomen). En we spreken prompt een nieuwe datum af voor een conversation dinner met ons drietjes, in de comfortzone van onze vriendschap. Pre-geprinte vragenlijsten vooral niet inbegrepen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: