Er ruist iets in het struikgewas

“Vanochtend gaan lopen en een heel vieze vent gezien die met zijn vogel aan het spelen was,” stuurt een vriendin me een bericht. Nu was ze gemotiveerd om te gaan lopen en dan gebeurt er dit. “Ik heb het gemeld bij de politie, maar de vogel zal ondertussen wel al gaan vliegen zijn, …,” vervolgt ze. “Wat is dat toch met vieze venten en hun vogels?” antwoord ik. Het is mij voorlopig gelukkig bespaard gebleven, maar in de buurt van de campus waar ik werk teistert een exhibitionist nu al enkele jaren de omgeving. En één van zijn favoriete plekjes is een struikgewas op de weg tussen het ziekenhuis en de afstandsparking waar ik elke dag parkeer. Hij doet zijn ding alleen als er geen man in de buurt is. Hij wacht tot er een vrouw nadert door de tunnel vlak voor de struiken, hij kucht om de aandacht te trekken en komt dan in volle glorie tevoorschijn. Er zijn vrouwen die snel doorlopen, vrouwen die hem beginnen uitmaken voor viezerik en vrouwen die hem uitlachen. Maar geen enkele tactiek lijkt te werken. Meneer gaat door. En door. Zijn leven moet één lange masturbatiesessie zijn. Of het nu zeven uur ’s morgens is op een winterochtend en zijn spullement er bijna afvriest of een zomerse avond, er zijn geen vaste tijdstippen en zijn actieterrein rond de campus is groot. Elke plek waar hij kans heeft om solo wandelende, fietsende of joggende vrouwen te ‘verrassen’ is goed voor hem.

Volgens de laatste berichten wordt zijn aanpak steeds driester. Vergeet dat cliché beeld van de man in de lange regenjas. We zijn nu in de fase waarin hij compleet naakt is en een muts en zonnebril opzet (op zijn hoofd wel te verstaan)  zodat hij niet identificeerbaar is. En zo ligt meneer te masturberen tussen de struiken. Ik wandel die route tien keer per week, dus ik vrees dat elke statisticus het zal bevestigen: vroeg of laat kom ik hem tegen. En daarom wapen ik me mentaal op de mogelijkheid dat hij ineens daar kan zijn, wapperend met zijn ding. Ik ga er van uit dat hij kickt op aandacht voor zijn euh … ‘spel’. Aandacht zal hij van mij dus niet krijgen. Ik neem me voor om gewoon door te stappen en de politie te bellen. Het nummer staat al klaar in mijn contacten. De politie vraagt om indien mogelijk een foto te nemen zodat de kans op identificatie toeneemt. Maar ik denk er niet aan om mijn smartphone boven te halen, dat brengt die wanker misschien helemaal in opperste vervoering. Nee, voor dit soort vogelfotografie pas ik.

Er ruist iets in het struikgewas en ik wil het niet zien. Ik ben al opgelucht als de beweging die ik opmerk gewoon een lief, klein konijntje blijkt te zijn. En niet het harige monster.

De meningen over hoe erg dat nu is, een exhibitionist tegenkomen, zijn verdeeld. Er zijn vrouwelijke collega’s die de route niet meer durven nemen of zeker niet alleen willen wandelen. Mannen gaan er doorgaans wat lichter over. Dat het een viezerik is ja, en dat hij opgepakt zou moeten worden door de politie, maar hij valt gelukkig toch niet aan? Is de beste tactiek niet om hem gewoon uit te lachen? Iemand – ja, een man, maar gelukkig een uitzondering – minimaliseerde het helemaal: “Tja, een blote vent, het is toch niet dat je zoiets nooit eerder gezien hebt”.  Echt, hé! Daar gaat het toch helemaal niet om. Deze man dringt zich seksueel op aan vrouwen. Tot nu toe zonder fysiek aan te vallen (gelukkig!), maar hij dringt zich wel degelijk op. Want vrouwen willen niet zomaar met een blote charel geconfronteerd worden. Wat hij doet is een vorm van misbruik, want het is van de gedachte van die voorbijlopende vrouw die geshockeerd is dat hij een kick krijgt. En ik ben niet van plan om deel uit te maken van zijn ziekelijke kick.

Ik vertel het verhaal aan mijn familie. Mijn broer is beroepshalve wel wat menselijke smeerlapperij gewoon: “Laat het mij weten als ge die viezerik ziet.” En mijn papa: “Roep me als ge hem tegenkomt, dan kom ik af in mijn Superman kostuum!” Lief dat ze dat zeggen, maar ik vrees dat ik de exhibitionist in mijn eentje zal moeten trotseren. Dus volgt er een kleine familiale brainstorm – geen idee is te zot – over uiteenlopende verdedigingstechnieken die ik kan toepassen tegen vieze venten. Van een klein busje haarspray tot de autosleutel die ook dienst kan doen als steekvoorwerp of een stevige trap tegen de ballen. Dat ik vrees dat de exhibitionist daar alleen maar meer opgewonden van raakt, zeg ik. Het politiek correcte antwoord zal wel zijn dat deze man ziek is in zijn hoofd en opgenomen zou moeten worden. Maar ik ben niet in een politiek correcte bui, want het maakt me boos dat hij jaren aan een stuk zo straffeloos te keer kan gaan. En ik opper dat ik misschien beter ineens een groot mes in mijn sacoche steek om zijn spel er af te hakken als ik hem tegenkom. Al zou ik dan degene zijn die wordt opgepakt, niet hij, bedenken we in onze brainstorm. Hij zou met spoed opgenomen worden in het ziekenhuis waar ik werk. Het zou wel sappige krantenkoppen opleveren. “Vrouw hakt penis van exhibitionist af.” Ik zou er veel vrouwen een dienst mee bewijzen en hem zelf misschien ook. Gedaan met wapperen, voor altijd.

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: