"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
"Francesco, Francesco!" klinkt een vrouwenstem over de Campo Santa Margherita. Een jongetje scheurt met tomeloze energie op zijn ministep over het plein, achtervolgd door zijn nonna. Ik sla het tafereel gelato likkend gade. De zon heeft beslist dat het lente is en iedereen in Venetië, toeristen en locals, gehoorzaamt. Voor een aperitivo is het hier... Lees verder →
Hoe is het mogelijk dat wij mensen keer op keer de donkere winter doorstaan? Of is het net omdat er een winter is dat we zo van de zomer kunnen houden? Zoals we een geluksgevoel kunnen ervaren omdat we ook de schaduwkant meemaken? Ik vraag het me af, mezelf lavend aan de avondzon tussen een... Lees verder →
Op het dorpsplein van Verezzi, hoog boven de azuurblauwe zee, tikt de klok trager. Drie vrouwen, dorpelingen, schuifelen behoedzaam over de met ronde keien geplaveide steegjes en houden halt nabij de kerk. Het gebouwtje verzinkt in het niets in vergelijking met de duomo's en chiesa's die je op een Italië roadtrip tegenkomt, klein en eenvoudig... Lees verder →
Levenskunst 