Nabijheid

De stilte overvalt me die zondagmorgen. De nacht bracht onrustige dromen. Ze blijven hangen in het vale ochtendgrijs. Er klinkt in huis geen stem, geen geschuifel, geen bestekgekletter. Er is geen aroma van vers geschonken koffie om mij vanonder de dekens te lokken. Er hangt een grijze stilte. Ik heb geen zin om te ontbijten... Lees verder →

Schatkist

Meer dan tien jaar maakte hij deel uit van mijn leven. Tot de dag waarop ik van aan mijn voordeur toekeek hoe hij vertrok met een andere vrouw. Zelfs met haar gezicht half verscholen onder een mondmasker zag ze er gelukkig uit. Hij is wat ze zocht, zei ze mij. Het is dat ik het... Lees verder →

Modder

De wandelaars verzamelen op een kruispunt in de vallei. Het is niet hun bedoeling om te stoppen, maar een hindernis verstoort de route. Modder zuigt en trekt aan voeten. Zompig. Er is geen weg naast. Wie het hoger gelegen bos in wil of vanuit het bos naar de vallei afdaalt, moet door het slijk. Twee... Lees verder →

Lichtheid

‘Bedankt voor de fijnste 1 november sinds jaren,’ komt het berichtje binnen. Ik lees het en glimlach. Ja, het was de fijnste 1 november. Volgens de traditie hoort dat een grijze, triestige dag te zijn waarop je, in gedachten of op het kerkhof tussen steen en chrysant, treurt om wie er niet meer is. Zelfs... Lees verder →

Plantgoed

‘We zoeken de mooiste route van heel het land!’ verkondig ik bijna euforisch terwijl we ons plan smeden. Hoe lang is dat geleden, iets plezants plannen? Iets in het vooruitzicht zetten waar je gigantisch naar uit kunt kijken? Het is té lang geleden, merk ik aan mijn eigen reactie op het idee om in het... Lees verder →

Soms vraagt een mens zich af

Soms vraagt een mens zich af. Hoe het in godsnaam overleven. De nacht vol boze dromen. Een wekker om half zeven. De stem van Luc De Vos schalt door de supermarkt, over alle gemaskerde mensen heen. Niemand geeft de indruk de woorden te horen. Soms vraagt een mens zich af. Ik luister tussen de winkelrekken... Lees verder →

Wat de wind zegt

Ik vind weinig fenomenen zo troostrijk en tegelijk zo energiek als de wind. De wind die soms fluistert en zachtjes streelt, dan weer huilt en wild om zich heen grijpt. Alles wat hij raakt, beweegt. Luchtdeeltjes zoeken voortdurend evenwicht. Onzichtbaar. Maar voelbaar. Wat de wind zegt, steeds opnieuw: niets blijft exact hetzelfde. Soms vallen windvlagen... Lees verder →

Over kruidnagel en een tragisch einde

Laatzomerdag. Het soort dag waarvan we op kille, grijze herfstdagen alleen maar kunnen dromen. De frisse geur van een opengesneden citroen mengt zich met het zoet-pikante aroma van de steeltjes kruidnagel in het vruchtvlees. Het zou een natuurlijk afweermiddel tegen wespen moeten zijn, maar de kleine ambetanteriken trekken zich daar weinig van aan. Met één... Lees verder →

Hartslag

Met gemengde gevoelens kijk ik naar iets dat het midden houdt tussen een rugzak en een reistas. Er is veel dat ik niet zeker weet. Maar dit weet ik wel: ik vertrek niet op reis. Omzwervingen van een andere soort liggen in het verschiet. Mijn collega’s en ik worden kantoornomaden. Met een laptop op onze... Lees verder →

Herfstwind

Ik voel het die nacht, terwijl de storm raast rond de oude boerderij waar ik slaap, diep verscholen in de Westhoek: de wind blaast de zomer weg. Uilen vliegen in het duister boven het erf, schapen blaten onrustig tussen de appelbomen in de wei. De honderdjarige buxusboom voor het raam wiegt zachtjes in de beschutting... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑