Ik misse u neffens mij

‘De tijd is hier stil blijven staan sinds donderdag,’ zeg ik met een blik op de scheurkalender in de ziekenhuiskamer. Het is vandaag al zaterdag. Ik scheur 25 en 26 juni los. Tussen de flauwe moppen staat een zin van Victor Hugo. Ook de donkerste nacht eindigt met het opkomen van de zon. Ik toon de... Lees verder →

Laatste keren

Voor het eerst in 3,5 maand loop ik door het centrum van ‘mijn’ stad. Mechelen herleeft. Hipsters met trendy tote bags nemen weer bestudeerde spontane selfies op het wandelpad over de Dijle. Ik loop er in mijn eentje verloren bij. Want het voelt zo anders. Ik moet mijn draai vinden langs de pijlen, de 1,5... Lees verder →

Billenknijpers

Ze was in het bos gaan wandelen op haar vrije dag, vertelt ze. Alleen. Ze had een ontmoeting gehad met een ree. Een magisch moment. Hoewel ze de wandeling prachtig vond, was ze ook op haar hoede geweest. Zelfs opgelucht toen ze uiteindelijk weer veilig in de bewoonde wereld kwam, want niemand zou haar gehoord... Lees verder →

De Grote Vriendelijke Reus

Kom, neem mijn hand. Of nee, dat mag nu niet. Laat mijn hand los. Wandel, klauter mee langs steile, modderige paadjes in een ondoordringbaar woud hier heel ver vandaan. We schuiven weg, vallen op ons gat. Tot we de reus vinden en nederig neerknielen. Wat je ook doet, kijk hem niet in de ogen. En... Lees verder →

Duik diep

Ergens onderweg in dit bevreemdende 2020 zijn we in juni beland. Zo ineens. De maand staat te lezen op de kalender in mijn keuken, maar ook in de wind die het opschietende graan streelt, in het gezoem van de bijen langs de Lavandula en de Nepenta, in de droge barsten in de grond en in... Lees verder →

Goud

Stemmetjes uit een vervlogen verleden klinken. Ze babbelen, zingen, lachen. Mijn eigen kinderstem en die van mijn broer en mijn nichtje. Geluidsfrequenties die samen iets tastbaar nalaten van wat voorbij is, op fragiele donkere tape rond de spoeltjes van de cassettes. Opnames gemaakt met de radio die we van papa hadden gekregen. Zo’n vader heb... Lees verder →

WTF?!

Ik ga er geen doekjes om winden. Current mood is dat ik het beu ben. Dit. Dit hele coronading en wat het doet met onze levens. Het gefilosofeer over de goeie dingen die het vieze virus teweeg brengt, hoe ze spreken over het nieuwe normaal dat ik niet normaal wil vinden, de ‘wij missen je,... Lees verder →

De man met de baard

Hij ijsbeerde altijd naast de verkeerslichten. Dat deed hij al een aantal jaren, de man met de baard. Zijn versleten rugzakje lag vlakbij hem op de smalle verkeersberm. Hij liep daar dan met zijn blik naar beneden gericht. Wandelde de paar meter op het smalle strookje aan het - toen nog - drukke kruispunt op... Lees verder →

Wilde haren

Op een ochtend niet zo lang geleden, op ik weet niet meer welke dag, arriveer ik op bureau. Pascal is er al. Goeiemorgen (ik). Goeiemorgen. Grijns (hij). Lach je mij uit? (ik). Grotere grijns (hij). Het is een zonnige morgen en ik draag mijn zonnebril nog. Ik besef dat dat vreemd is, zo binnen op... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑