Plantgoed

‘We zoeken de mooiste route van heel het land!’ verkondig ik bijna euforisch terwijl we ons plan smeden. Hoe lang is dat geleden, iets plezants plannen? Iets in het vooruitzicht zetten waar je gigantisch naar uit kunt kijken? Het is té lang geleden, merk ik aan mijn eigen reactie op het idee om in het... Lees verder →

Soms vraagt een mens zich af

Soms vraagt een mens zich af. Hoe het in godsnaam overleven. De nacht vol boze dromen. Een wekker om half zeven. De stem van Luc De Vos schalt door de supermarkt, over alle gemaskerde mensen heen. Niemand geeft de indruk de woorden te horen. Soms vraagt een mens zich af. Ik luister tussen de winkelrekken... Lees verder →

Wat de wind zegt

Ik vind weinig fenomenen zo troostrijk en tegelijk zo energiek als de wind. De wind die soms fluistert en zachtjes streelt, dan weer huilt en wild om zich heen grijpt. Alles wat hij raakt, beweegt. Luchtdeeltjes zoeken voortdurend evenwicht. Onzichtbaar. Maar voelbaar. Wat de wind zegt, steeds opnieuw: niets blijft exact hetzelfde. Soms vallen windvlagen... Lees verder →

Over kruidnagel en een tragisch einde

Laatzomerdag. Het soort dag waarvan we op kille, grijze herfstdagen alleen maar kunnen dromen. De frisse geur van een opengesneden citroen mengt zich met het zoet-pikante aroma van de steeltjes kruidnagel in het vruchtvlees. Het zou een natuurlijk afweermiddel tegen wespen moeten zijn, maar de kleine ambetanteriken trekken zich daar weinig van aan. Met één... Lees verder →

Hartslag

Met gemengde gevoelens kijk ik naar iets dat het midden houdt tussen een rugzak en een reistas. Er is veel dat ik niet zeker weet. Maar dit weet ik wel: ik vertrek niet op reis. Omzwervingen van een andere soort liggen in het verschiet. Mijn collega’s en ik worden kantoornomaden. Met een laptop op onze... Lees verder →

Herfstwind

Ik voel het die nacht, terwijl de storm raast rond de oude boerderij waar ik slaap, diep verscholen in de Westhoek: de wind blaast de zomer weg. Uilen vliegen in het duister boven het erf, schapen blaten onrustig tussen de appelbomen in de wei. De honderdjarige buxusboom voor het raam wiegt zachtjes in de beschutting... Lees verder →

Afwezigheidsassistent

Het is niet de schrijfster van Levenskunst die zich vandaag tot u richt. Het is haar afwezigheidsassistent. ‘Schrijf jij maar iets deze week,’ zei ze, ‘ik ben met vakantie en er is geen nieuw Levenskunstschrijfsel.’ Welke boodschap ik moest instellen, vroeg ik haar. Je zou denken dat dat een simpele vraag is, met een simpel... Lees verder →

Hittegolf

Het weer durft nogal. Zo heet zijn, dagenlang. Brandende zon, drukkende vochtigheid, zonder het genot van een verkwikkend briesje. Een schande is het. Zo warm, dagenlang. En dat terwijl wij nu maskers moeten dragen. Zelfs het gebruik van handalcoholgel is door de hitte niet zonder risico. We lopen rond met wolkjes van alcohol rond onze... Lees verder →

Staycation

Ik ging dit jaar 5 weken door Australië reizen. Het is 2 dagen en half Ardennen geworden. En die 2 dagen en half zijn al voorbij. De zomer strekt zich voor mij uit zonder wezenlijke plannen. Zelfs de twee weken vakantie die ik nu na lang treuzelen eind augustus heb ingepland, voelen voorwaardelijk. In het... Lees verder →

Klakmans

Ze keert met de borstel. Keer, keer, keer. Elke dag. Meerdere keren per dag. De tegels van het terras worden schoongeveegd. Alles keurig op zijn plaats. Zandkorrels, mieren, bloemblaadjes: losse elementen hebben hier geen plaats. Deze vierkante meters moeten netjes zijn. Ze hanteert de borstel en veegt. Keert ze haar leven op orde, met elke... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑