Het buitenbeentje-syndroom

Dat ik kalm, verlegen en zelfs gereserveerd kan overkomen. Maar dat er een innerlijke vlam en passie in mij zitten die echt kunnen schitteren. Dat ik een hoog risico loop om misbegrepen te worden. Maar op mijn best diepgaand communiceer met anderen en veel vreugde en inspiratie vind bij gelijkgestemde zielen. Dat ik me bij... Lees verder →

Musketiers

Ons pact moet zo’n twaalf jaar geleden gesloten zijn. Volgens mij begon het die middag toen we met z'n drieën ontsnapten van ons bureau en weg zouden blijven voor een lunchpauze die meer op een halve dag congé leek. Het was een – achteraf bekeken brave – daad van protest. De grote baas had nogal... Lees verder →

Ik gaf hem water. Hij gaf mij bloemen.

Ik herkende hem eerst niet. Een jaar eerder had ik hem nogal meedogenloos verwijderd, omdat hij te dominant was. Hij nam teveel ruimte in. Ik had hem ontworteld – dacht ik - en in stukken gebroken. En ik had niet gedacht dat hij terug zou komen. Maar daar was hij. Een doorzetter blijkbaar. Een heel... Lees verder →

Sittin’ on the dock of the bay

Het landschap is gehuld in schaduwen. Dikke regendruppels vallen neer op de voorruit, vergezeld door het monotone geluid van de ruitenwissers. Ik rij, alleen in de auto, de weg voor mij uitgestrekt. De avond heeft de regen mee gebracht, na een dag vol herfstzon. Hoewel het druk is op de snelweg, geniet ik van deze... Lees verder →

Soms is het gewoon shit

Twee boeken liggen naast elkaar. Het ene is groenblauw, het andere oranje. Het oranje exemplaar heeft het over ‘De edele kunst van not giving a fuck – De tegendraadse aanpak voor een goed leven.” Het andere - appelgroenzeeblauwe - exemplaar kopt ‘Give a fuck – waarom het leven beter is als je er wél om... Lees verder →

Levensweg

Mijn auto is geel en gevuld met kinderen. Een drieling en nog een nakomertje. De weg van het leven zit vol verrassingen. Ik had advocaat kunnen worden, maar koos voor modeontwerpster, omdat me dat toffer leek. Het riante loon laat ik schieten. Loes keurt mijn keuze goed. "Ja, advocaat is zo saaaaaai!". We draaien aan... Lees verder →

Trance

Op het moment dat de lange, ranke man in de roze trui de spirituele beats door de boxen laat galmen met een steeds herhalend ‘hare krishna, hare krishna’ weet ik dat ik hier niet op mijn plaats ben in de voormalige nonnenkapel. Het is maar de vraag of ik überhaupt op mijn plaats kan zijn... Lees verder →

SOS Amazone

Diep onder het hoge bladerdak in meer tinten groen dan ik ooit gezien heb, volgt ons kleine groepje in de voetsporen van BriBri. Fabrizio heet de kleine forse man eigenlijk, maar wij mogen BriBri zeggen. Hij is niet lang naar school geweest. Maar hij weet veel. Hoe je jungle popcorn maakt bijvoorbeeld. Men neme een... Lees verder →

Wij zijn nog maar 26

“The night is young and so are we!” neuriën we vrolijk ergens ‘s avonds (nog niet zooo) laat op wandel door de straten van Edinburgh. ‘We’, dat zijn Alessandra en ik. Een Italiaanse en een Belgische, in Schotland. Op onze jaarlijkse reünie, doorgaans ergens in een Europese stad. Bijna 21 jaar hechte vriendschap, sterker dan... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑