Stoute kinderen

Felix en Fons zijn stout. Tot grote wanhoop van hun ouders. De twee blonde krullenkoppen hollen rond in de interieurwinkel. Ze ploffen zich in zeteltjes en bewegen zich als kleine tornado’s langs rekken met breekbaar spul. Samen met de andere klanten leer ik hun namen omdat de vader ten einde raad roept: “Felix, Fons, ik... Lees verder →

Volare, oh oh!

Met breed gespreide armen en een grote glimlach om zijn mond verwelkomt Domenico onvermoeibaar de inwoners en passanten in zijn geboortestad Polignano a mare. Hij staat met zijn rug naar de diepblauwe zee gekeerd en als je heel goed luistert dan hoor je hoe hij in de bries zingt: Volare, oh oh! Cantare, oh oh!... Lees verder →

De grootste leugen

De literaire groupies zitten al op de eerste rij wanneer ik die avond aankom in De Zondvloed, mijn favoriete boekenwinkel in Mechelen. Ze wachten op Dimitri Verhulst die zijn boek De Pruimenpluk komt voorstellen. Maar het interviewtafeltje is nog leeg. Verhulst zit nog wijn te drinken in het café vlakbij. Dat weten zij natuurlijk niet,... Lees verder →

Ga je mee een sigaretje smoren?

Ik had die vrijdagavond eerder een date in gedachten met mijn zetel, een goed boek, een glas wijn en wat muziek op de achtergrond. Dat is een van mijn manieren om uit te blazen na een heel drukke week. Maar het werd een date met een paar honderd mensen op een receptie en feest in... Lees verder →

Er ruist iets in het struikgewas

“Vanochtend gaan lopen en een heel vieze vent gezien die met zijn vogel aan het spelen was,” stuurt een vriendin me een bericht. Nu was ze gemotiveerd om te gaan lopen en dan gebeurt er dit. “Ik heb het gemeld bij de politie, maar de vogel zal ondertussen wel al gaan vliegen zijn, ...,” vervolgt... Lees verder →

Ode aan kleine grote vrienden

Jules vraagt niet veel: eten, slapen, wandelen en aandacht. Die aandacht wil hij zelfs niet de hele tijd, want soms gaat hij gewoon in zijn nest liggen in de garage. Dan wordt hij liever met rust gelaten. Ook voor een hond wordt het soms blijkbaar teveel. Ik begrijp dat wel. Een mens wil soms toch... Lees verder →

De windtelefoon van meneer Sasaki

Hij zit stil, zegt niet veel. Zij gesticuleert, neemt grote happen van een chocoladebroodje. En ik kan maar niet uitmaken of ze op het punt staat om in lachen of huilen uit te barsten. Woorden zonder klank stromen uit haar mond die kauwt en half roept. Ik hoor het niet, want ik zit achter het... Lees verder →

De magie van het vuur

In de stilte van de avond klonken onze stemmen en ons gelach. Zo onbedaarlijk ongedwongen had ik in tijden niet gelachen. Het vuur knetterde en de eindeloze sterrenhemel fonkelde boven ons in al zijn glorie. De medicijnman had ons net weggestuurd van het grote vuur, maar niet voordat hij ons met een paar zalvende gebaren... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑