De windtelefoon van meneer Sasaki

Hij zit stil, zegt niet veel. Zij gesticuleert, neemt grote happen van een chocoladebroodje. En ik kan maar niet uitmaken of ze op het punt staat om in lachen of huilen uit te barsten. Woorden zonder klank stromen uit haar mond die kauwt en half roept. Ik hoor het niet, want ik zit achter het... Lees verder →

De magie van het vuur

In de stilte van de avond klonken onze stemmen en ons gelach. Zo onbedaarlijk ongedwongen had ik in tijden niet gelachen. Het vuur knetterde en de eindeloze sterrenhemel fonkelde boven ons in al zijn glorie. De medicijnman had ons net weggestuurd van het grote vuur, maar niet voordat hij ons met een paar zalvende gebaren... Lees verder →

Kom hier, dat ik u vastpak

Ik kwam hem regelmatig tegen ‘s ochtends wanneer ik koffie ging halen in de ‘koffiekamer’ die toen nog naast de radiostudio lag waar hij om 9 uur begon te presenteren, mijn favoriete radioman. Jaren later, het lijkt wel in een ander leven, rij ik op een zondagavond naar huis en een andere stem – bijlange... Lees verder →

Uitbarstingsgevaar

Hij ergert me mateloos aan de andere kant van de telefoon. Projecteert zijn eigen stress op mij, begint te commanderen (aaaahhhrrrg, als ik ergens niet tegen kan!), luistert niet naar wat ik zeg en maakt van een bagatel een groot probleem. En ik voel het opkomen, de boosheid voortvloeiend uit ergernis, als roodheet magma dat... Lees verder →

“We tried to hold our babies.”

In het simpele blauwe huisje aan de kustweg, het eenvoudigste museum waar ik ooit ben binnen gestapt, loop ik langzaam langs de muren die volhangen met foto's en wanhopige smeekbedes. Gruwelijke foto's van opgezwollen en verminkte lijken, temidden van totale verwoesting. Maar ik dwing mezelf om de beelden te bekijken. "We tried to hold our... Lees verder →

Marvin en de patattenschillen

Het is zondag. Een heerlijk zonnige zondag. En ik zit buiten patatten te schillen en groentjes te snijden, de zachte voorjaarswarmte opnemend met elke vezel van mijn lijf. Ik bedenk hoe belachelijk gelukkig ik mij voel in dat moment, zo patatten schillend in de zon, op de achtergrond Marvin Gaye uit de muziekboxen, de was... Lees verder →

(Dirty) Dancing

Op zijn 30 jaar oude cassetterecorder luistert hij naar John Lennon en Lionel Richie. Dat vertelt hij mij, ergens in de Sierra Maestra waar Che Guevara en zijn rebellen ooit guerilla voerden vanuit hun schuilplaatsen in de beboste bergen. Carlos woont hier al zijn hele leven. Zijn t-shirt is versleten, er zitten grote gaten in,... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑