De wereld is naar de kloten

Lag het aan het donkere, kille herfstweer? Of aan het feit dat ik (weeral) te weinig had geslapen? Het lag alleszins niet alleen aan mij, want die middag terwijl de collega’s en ik ons brood eten bij een glaasje water (ja, sobere mensen zijn wij), komen we tot een wat ontluisterende analyse van de toestand van... Lees verder →

Nachtelijk dwalen

Ik heb altijd gevonden dat de nacht iets troostend heeft. Het jachtige van de dag maakt plaats voor duisternis, stilte en rust. Of zo zou het toch moeten gaan. Los van het feit dat je lichaam en geest slaap nodig hebben om gezond te kunnen zijn, vind ik slapen heerlijk. Vooral in de winter. Als... Lees verder →

Er was eens …

Er was eens een bos. Het was een bos zoals er wel meer bossen zijn. Maar die avond hing er iets speciaals in de lucht. De geur van barbecuekruiden, maar ook nog iets anders. Iets magisch. Hoewel het al oktober was en de bladeren aan de bomen hun kleurenpracht toonden, voelde het helemaal niet als... Lees verder →

“Waar is jouw kindje?”

Het meisje moet een jaar of vijf zijn. Met haar korte beentjes trapt ze energiek het fietsje – met ondersteunende zijwieltjes – vooruit zoals alleen kleuters dat kunnen doen. Aan mijn voordeur op het pleintje, waar ik net de bloemen aan het gieten ben, houdt ze halt. Ik ken haar. Het is een guitig kind,... Lees verder →

De wijsheid van bomen

Twee Japanners lopen over straat. “Wij praten soms urenlang over mos,” zeggen ze tegen reportagemaker Paulien Cornelisse voor haar programma Tokidoki. “Ja, mos bestaat al langer dan de mens. Het is kalm en vredig. Het is er altijd. Zilvermos geeft me levensadvies,” gaat de ene verder. “Ja, zilvermos, dat is echt gaaf spul,” knikt de... Lees verder →

Het einde van de eenzaamheid

Er zijn zo van die boeken. Zeldzame pareltjes. Lang nadat de laatste bladzijde, het laatste woord is gelezen, zindert het verhaal nog na. Het zijn zo van die boeken waar je een tijdje in kan leven. De sfeer, de personages en hun belevenissen, ze blijven plakken. Niet te verwarren met gewoon goeie boeken die blijven... Lees verder →

Bevroren schouder

“Nog drie sessies en het zit er op,” zegt de kine die ochtend van wat ondertussen aanvoelt als mijn vijfhonderste afspraak. Anderhalf jaar geleden kwam ik zijn praktijk binnen met een linkerarm die ik amper nog omhoog kon heffen. Het begon met een pijnlijke schouder (“Gaat wel voorbij!” dacht ik optimistisch naief) en op een... Lees verder →

Rosi & Carlos

Rosi is voor de twaalfde keer zwanger. Over ongeveer een maand brengt ze een zoontje ter wereld. En daar zijn zij en haar man Carlos erg blij mee. “Het is het laatste kind,” lachen ze. Maar daar ben ik nog niet zo zeker van. Rond hun eenvoudige houten eenkamerhuis aan een zijarm van de Amazone-rivier... Lees verder →

Dooddoener

Ze kijkt ons zelfverzekerd aan, met pretlichtjes in de ogen. Het haar opgestoken, roze lippenstift, een karaktervol brilmontuur op de neus en een kleurrijk sjaaltje om de nek. Op de achtergrond klinkt jazz muziek. Julienne is haar naam, of ook wel Tia voor vrienden en familie. Maar het is niet Tia die ons vandaag toespreekt... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑