"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Op warme zomernachten had ik als tiener de gewoonte om, wanneer iedereen in huis gaan slapen was, nog een tijdje op de smalle vensterbank van mijn raam te zitten en naar de nachtelijke hemel te kijken. Soms luisterde ik daarbij naar muziek. Andere keren luisterde ik naar de nacht. Niemand die wist dat ik daar... Lees verder →
Hoe is het mogelijk dat wij mensen keer op keer de donkere winter doorstaan? Of is het net omdat er een winter is dat we zo van de zomer kunnen houden? Zoals we een geluksgevoel kunnen ervaren omdat we ook de schaduwkant meemaken? Ik vraag het me af, mezelf lavend aan de avondzon tussen een... Lees verder →
Met z'n achten zitten we verspreid over het gras. Op de heuvel voor ons ligt Sudely Castle, de eindbestemming van onze laatste dagtocht van de wandelweek doorheen de Cotswolds. Niemand zegt een woord. Een moment van introspectie. Gids Geert, ergens onderweg in dit bucolische stukje Engeland omgedoopt tot Gerald, is ondertussen gekend en geliefd voor... Lees verder →
Het is zomer en het regent. De. Hele. Tijd. Of zo lijkt het althans. Ze zijn er wel, de opklaringen. De momenten waarop de lucht toch blauw kleurt. Tot de volgende bui. Op mijn vrije dag, enkele dagen na de storm code oranje, word ik wakker bij het geluid van striemende regen en een zeurende... Lees verder →
Op de parking naast het koffiehuisje waar wij nippen van een après-wandeling drankje zijn vier jonge vrouwen hun vakantieauto aan het inladen. Ze zijn gekleed om naar een zomerfestival te gaan, maar de hoeveelheid bagage en het testrondje op en rond de parking doet een verdere bestemming vermoeden. De vriendinnen gaan hun avontuur tegemoet in... Lees verder →
Dikke Boom heet hij. De dikste eik van Nederland. 450 Ã 500 jaar oud. Op een prachtige lentedag staan wij, drie wandelende vriendinnen, naar hem te kijken temidden van de Gelderlandse velden. We voelen de kilometers in onze benen en hebben nog een hele weg te gaan. Niet eens zo ver van huis, zijn we... Lees verder →
Zachtjes beroert de wind de vogelveren. Fijne dauwdruppels blinken op het tere lijfje dat roerloos op de terrastegel ligt. In het grijze ochtendlicht sta ik daar bij het vogeltje. Een merel. Ze moet tegen het raam gevlogen zijn. Nu ligt ze hier, roerloos, met slechts schijnbewegingen in haar vederjasje door de blazende wind. Schijnbaar ongeschonden... Lees verder →
Kreeft in curry nage met romanesco. Oesters met mango, chili en passievrucht. Meringue kerstboom met praliné. De decembereditie van het supermarktmagazine is een aaneenschakeling van overdadige feestgerechten. 'Gewoon' is blijkbaar niet goed genoeg, al vraag ik me af hoeveel mensen zich effectief wagen aan het prepareren van de tartaar van hert met gepekelde walnoten en... Lees verder →
Ergens achter mij wordt er gegromd en gekreund. Oerkreten zijn het. Gevolgd door een zucht van verlossing en het geluid van metaal dat tegen de grond botst. Er is zonet een man bevallen van een grote, zware schijf. Of zo lijkt het toch. "Push yourself!!" klinkt het vanuit een andere hoek. GOGOGO!!!! Ik ben op... Lees verder →
Onder de Spaanse septemberzon zwemmen we in een baai. Drie vrouwen in de zee. Op een heuvel boven ons glinsteren de witte gevels van het oude PeñÃscola. De kabbelingen van het water dragen ons. De bodem onder onze voeten blijft vast. Hoe verder weg we zwemmen en drijven, hoe ondieper het water wordt. We landen... Lees verder →
Levenskunst 