Halfdood en alleen

“U bent 41, voor een verzekeraar staat u al met één been in het graf.” De adviseur bekijkt mijn gegevens en windt er geen doekjes om aan de andere kant van het computerscherm. Jozef heet hij. Een man van cijfers. Als vrouw van woorden had ik zo’n gesprek met een cijfermens nodig. Om de balans... Lees verder →

“Waar is jouw kindje?”

Het meisje moet een jaar of vijf zijn. Met haar korte beentjes trapt ze energiek het fietsje – met ondersteunende zijwieltjes – vooruit zoals alleen kleuters dat kunnen doen. Aan mijn voordeur op het pleintje, waar ik net de bloemen aan het gieten ben, houdt ze halt. Ik ken haar. Het is een guitig kind,... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑