"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
“Ik sprak afgelopen week een vrouw die zo verliefd en gelukkig was,” zegt ze tussen de zaterdagmiddag tapas door. Buiten is het koud, binnen aangenaam warm en de tapasbar zit propvol. “Die vrouw strààlde. En ik dacht bij mijzelf, nee, dàt voel ik zelf niet. Niet op die manier. Is dat nu normaal?” gaat ze... Lees verder →
“Schrik niet,” zegt ze, zich nog even half verschuilend achter de voordeur wanneer ik die regenachtige zondagvoormiddag aanbel. We hebben elkaar alweer een maand of twee niet gezien. En zo komt het dat vriendin B in de deuropening verschijnt met een kaal hoofd. Weg zijn de halflange blonde haren. Dat ging zo. Ergens eind september... Lees verder →
Er zijn zo van die boeken. Zeldzame pareltjes. Lang nadat de laatste bladzijde, het laatste woord is gelezen, zindert het verhaal nog na. Het zijn zo van die boeken waar je een tijdje in kan leven. De sfeer, de personages en hun belevenissen, ze blijven plakken. Niet te verwarren met gewoon goeie boeken die blijven... Lees verder →
Ik dacht dat ik een weekje moest rusten. Want ik was moe. Heel erg moe. Meer dan zes jaar geleden is het nu. Ik zat aan mijn computer en het blad bleef leeg. De woorden kwamen niet meer. Niet bepaald handig in een communicatiejob. Ik voelde het bloed suizen in mijn oren. Mijn handen trilden.... Lees verder →
Levenskunst 