Brazil blues

De sirene van de ambulance gaat die maandagochtend door merg en been. De stinkende uitlaatgassen van bussen en auto’s komen met meer geweld dan voorheen mijn longen binnen. Vier weken is het geleden dat ik het 10-minuten-traject van de parking naar het ziekenhuis (daar werk ik) liep. Mijn ogen zijn nog gewend aan het groen... Lees verder →

Overgeef-pizza

“Misschien rijdt deze trein wel naar Afrika!” zegt ze enthousiast terwijl ze haar gezichtje nog net niet tegen het raam drukt. “Ze”, dat is mijn metekind Loes (7 jaar). En ja, we zitten in de trein, samen met haar zus Roos (10 jaar). Drie meisjes (de één al wat ouder dan de andere) in een... Lees verder →

11 kinderen en geen man

Het is weer eens wat anders. Een lange autorit met een zesjarige op de achterbank. Niet zomaar een zesjarige. Ik vervoer vandaag een kostbaar persoontje, mijn metekind Loes. Comfortabel zit ze op haar verhoogd zitje, veilig vastgeklikt, haar beentjes over elkaar gekruist als een echt dametje. Onze eerste uitstap samen, enkel zij en ik. Ze... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑