Chillende benen

Zaterdagochtend, iets na negen. Tien gezichten verschijnen in kotjes op mijn laptopscherm, het ene al vermoeider dan het andere. Mijn eigen aanblik oogt ongetwijfeld nog verfrommeld, met snel gekamd haar en ogen die nog niet helemaal wakker zijn. Voor corona bestaat het weekend niet, althans niet in het ziekenhuis. Na meer dan 13 maanden zijn... Lees verder →

Ik durfde niet kijken, deed het toch

‘Breekt je hart, verscheurt je ziel,’ zou de korte recensie kunnen zijn van de documentaire ‘For Sama’. Ik durfde niet kijken, deed het toch. De bommen knallen door het tv-scherm. Ik proef het stof, ruik het ijzerachtige bloed, hoor het gehuil. Twee jongens met stoffige gezichten knielen neer bij hun kleine broer. Ze geven hem... Lees verder →

De wereld is naar de kloten

Lag het aan het donkere, kille herfstweer? Of aan het feit dat ik (weeral) te weinig had geslapen? Het lag alleszins niet alleen aan mij, want die middag terwijl de collega’s en ik ons brood eten bij een glaasje water (ja, sobere mensen zijn wij), komen we tot een wat ontluisterende analyse van de toestand van... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑