Klakmans

Ze keert met de borstel. Keer, keer, keer. Elke dag. Meerdere keren per dag. De tegels van het terras worden schoongeveegd. Alles keurig op zijn plaats. Zandkorrels, mieren, bloemblaadjes: losse elementen hebben hier geen plaats. Deze vierkante meters moeten netjes zijn. Ze hanteert de borstel en veegt. Keert ze haar leven op orde, met elke... Lees verder →

WTF?!

Ik ga er geen doekjes om winden. Current mood is dat ik het beu ben. Dit. Dit hele coronading en wat het doet met onze levens. Het gefilosofeer over de goeie dingen die het vieze virus teweeg brengt, hoe ze spreken over het nieuwe normaal dat ik niet normaal wil vinden, de ‘wij missen je,... Lees verder →

Er was eens …

Er was eens een bos. Het was een bos zoals er wel meer bossen zijn. Maar die avond hing er iets speciaals in de lucht. De geur van barbecuekruiden, maar ook nog iets anders. Iets magisch. Hoewel het al oktober was en de bladeren aan de bomen hun kleurenpracht toonden, voelde het helemaal niet als... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑