Ga je mee een sigaretje smoren?

Ik had die vrijdagavond eerder een date in gedachten met mijn zetel, een goed boek, een glas wijn en wat muziek op de achtergrond. Dat is een van mijn manieren om uit te blazen na een heel drukke week. Maar het werd een date met een paar honderd mensen op een receptie en feest in stijl. Voor zo’n gelegenheden moet ik mezelf altijd een beetje opladen. Mensenmassa’s maken mij ongemakkelijk. Teveel indrukken, teveel van alles eigenlijk. Het was dus een verleidelijke gedachte om stiekem te ontsnappen aan de verplichting van het feest – wie zou mijn aanwezigheid missen? – maar ik had een pact gesloten met F. Hij is ook geen liefhebber van deze drukke gelegenheden, dus samen zouden we het gebeuren dapper tegemoet treden. Ik kon het receptiepact met F niet breken. En het was hem geraden om mij daar ook niet alleen te laten staan. Beloofd is beloofd. Na lang aanschuiven in de avondspits kwam ik dus geheel ontspannen – not! – aan op de locatie die toch enige grandeur uitstraalde. Ik zwierde mijn kleine Mazda ergens tussen de massa wagens, haalde nog eens diep adem en wandelde richting ingang. Het was tijd om mijn receptiefobieën onder ogen te komen.

Fobie 1: ergens alleen toekomen op een heel drukke gelegenheid waar ook nog eens allemaal koppels op uitgenodigd zijn. Je zou denken dat dat went, maar dat doet het bij mij niet. Ik wandel alleen op de rode loper, maar ik zet mijn glimlach op en onderdruk de neiging om rechtsomkeer te maken. En ik hoop dat F er al is, zodat ik direct gezelschap vind als ik die zaal binnenkom. Ja, hij is er en hij houdt al een glas in de hand. De eerste drempel ben ik over.

Fobie 2: mij tussen de massa begeven met lichamen die veel te dicht tegen elkaar staan. Ik murw mij richting F en probeer geen bubbels te morsen terwijl armen en ellebogen mij porren. Geroezemoes, rinkelende glazen, overweldigende parfums, een overvloed aan bekende en onbekende gezichten, … ik gun mezelf een momentje om alle indrukken zo goed mogelijk te verwerken. In mijn hoofd herhaal ik de mantra: “Je gaat niet weg. Je blijft. Je gaat niet weg. Je blijft.” Ik snak naar een plekje met meer ruimte. F ook. Dus we bewegen ons doorheen de massa, zeggen onderweg beleefd goeiedag aan de bekende gezichten. Er staat een grote glazen deur open die naar een terras leidt. Redding is in zicht! Het is aan de frisse kant, maar dat deert ons niet. “Ik besef meer en meer dat dit soort gelegenheden echt niets voor mij zijn,” bekent F. Dat ik dat besef altijd al gehad heb, zeg ik. “Ja, maar ik besefte op jouw leeftijd een aantal dingen niet die jij nu al door hebt, jij loopt in ontwikkeling voor op mij,” oppert F. “Och, misschien ben jij gewoon toch normaler dan ik,” suggereer ik, nog een slokje nemend van de bubbels. “Wat, noem je mij normaal? Wat een belediging!” lacht F. En dan:“Hoe lang ben jij van plan te blijven?”. We weten allebei dat we er met een uurtje niet vanaf zijn. Er volgt nog een diner en tot onze schrik zien we statig gedekte tafels. Wij hadden gehoopt op een walking diner, wat het net iets makkelijker maakt om weg te glippen op een bepaald moment. Ondertussen krijgen we ongeveer elke drie minuten de vraag van een ober of we nog wat drank willen of één van de gesofisticeerde hapjes uit glazen potjes, die zo handig combineren met het glas dat we al in onze ene hand houden. Ergens in een hoekje zit een muzikante snaren te bespelen waarvan de klank compleet verloren gaat in de drukte. Verlangend kijken we naar de trap achteraan het terras die naar een grote tuin leidt. Een ontsnappingsroute!

“Weet je, ik denk dat ik je straks ga vragen of je ook een sigaretje gaat smoren,” zeg ik tegen F. Geen van ons beiden rookt, maar we begrijpen elkaar.

Fobie 3: beleefdheidspraatjes met bekende onbekenden. Er loopt veel volk rond dat we kennen. Al is ‘kennen’ een groot woord. En F onthoudt moeilijk namen. “Ik zou het appreciëren als je duidelijk de naam zegt als je iemand begroet, ik zit me tot soms halfweg het gesprek de hersenen te pijnigen met wie we eigenlijk staan te praten,” zegt hij grappend – na zo’n gesprek dus. En dan zijn er ook de onhandige begroetingen. Soms worden er ineens kussen gegeven op zo’n officiële feestelijkheden. Of iemand kent F en mij niet echt (eerder dat dan omgekeerd), en dan is er twijfel of het nu een hand wordt of toch ook zo’n vluchtige wangkus. Ik speel het spel mee zoals het komt.

Fobie 4: een plaatsje vinden in een mega zaal vol statige tafels met veel onbekenden. En dan komt de overgang van receptie naar diner. “Oh boy, moeten wij nu echt in die massa ergens aan tafel gaan zitten?” zeg ik met een dichtgeknepen stemmetje, terwijl we zowat iedereen voor laten gaan. Gelukkig zijn er geen naamkaartjes te bespeuren op de tafels. “Ik zit wel bij jou, hé!” zeg ik tegen F. “Ja, en ik bij u! Zouden ze geen tafeltjes voor twee hebben?”. F en ik, wij zijn meer zoals die twee op het balkon in de Muppet Show. Als Waldorf en Statler overschouwen we liever het toneel met sappige commentaar, dan dat we er tussen zitten. Maar er is hier geen verborgen balkon, alleen lange tafels. We vinden een plekje ergens op een hoek en begroeten onze tafelgenoten beleefd. We hebben strategisch een tafel gekozen die niet helemaal vol zit.

Fobie 5: aanschuiven aan drukke buffetten. Ik begin nu toch een hongertje te krijgen, maar er zijn zoveel gasten op het feest dat we per tafel worden afgeroepen om langs het buffet te gaan. Ik trek naar de toog waar het niet drummen is en waar ik rustig mijn bordje kan laten opscheppen. Het blijkt een mini portie te zijn, een kleine misrekening van mijn kant, want het betekent dat ik nog eens op buffetexpeditie zal moeten gaan. “Heb jij geen honger meer?” vraagt F als hij mijn kleine kommetje ziet staan en ik na een uur nog niet ben teruggekeerd naar het buffet. “Ja, eigenlijk wel,” beken ik. “Ik was net aan het bedenken dat ik misschien nog een pak friet ga halen op weg naar huis,” zeg ik onhoorbaar voor de andere mensen aan tafel. “Ik ook!” bekent F. Heerlijk toch om een verwante ziel te vinden als het aankomt op wat je zelf als je afwijkende kantjes ziet. Maar met zo’n hoeveelheid eten lijkt dat pak friet ons toch net iets te absurd, zelfs voor ons. Er zijn grenzen aan onze abnormaliteit. Ik vat moed en laat dus ergens nog een tweede bordje opscheppen.

Fobie 6: alcoholadem en willekeurige aanrakingen. De avond vordert en dat betekent dat een aantal gasten de invloed van de alcohol beginnen voelen. Ik ben nog bloednuchter met dat ene glaasje bubbels in mijn lijf. En dat maakt het ook net wat lastiger om om te gaan met mensen die iets te dichtbij komen, met een zweempje alcohol in de adem, en die mijn arm (gelukkig geen andere lichaamsdelen) wel vijf keer na elkaar beginnen vastpakken terwijl ze heel uitvoerig blijven doordrammen over een onderwerp dat ik eigenlijk al na een paar minuten had willen afsluiten. Ik onderga het en piep stiekem naar mijn horloge. Het lijkt mij een sociaal acceptabel uur om er van tussen te muizen.

“Heb jij ook zin om een sigaretje te smoren?” vraag ik aan F. En wij sluipen weg.

Niemand die het merkt. F en ik gaan weer onze eigen weg. In de regen loop ik naar mijn autootje. Mijn maag knort nog een beetje van de honger. Maar de receptiefobieën zijn getrotseerd (niet overwonnen, dat zullen ze nooit zijn). Er is enkel het zachte geluid van de regen op het autodak en de radio op laag volume. Thuis wacht nog eventjes de zetel met het boek en een glas wijn, in het gezelschap van Chet (Baker), Nina (Simone), Dave (Brubeck) en Norah (Jones).

 

Levenskunst is er nu ook als boek! 114 pagina’s vol troost, relativering, ontroering, weemoed, blijheid, (wan)hoop, verwondering, verlangen. Meer info of bestellen.

 

 

 

 

Een gedachte over “Ga je mee een sigaretje smoren?

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: