Beschermvrouw van de avondjogsters

Maria staat bewegingloos en bleek in het donker van de voormalige pastorietuin. Het is omdat ik al vertrouwd ben met haar aanwezigheid daar, dat ik niet schrik van het silhouet dat zich aftekent in de schaduwen. Vroom houdt ze haar handen voor zich gevouwen, de ogen ten hemel gericht, stil als een standbeeld. Ze ìs... Lees verder →

Niks te geven

"Een reminder voor mezelf en alle mensen rondom mij. Dat ik mezelf eerst zet. En dus wat vaker 'nee' zeg. Dat wie me geen energie geeft, er van mij momenteel ook geen zal krijgen. Dat ik spaarzaam om ga met wat ik te geven heb," schrijft K op haar Facebookpagina. Klaar en duidelijk. En ik... Lees verder →

Opgebrand

Ik dacht dat ik een weekje moest rusten. Want ik was moe. Heel erg moe. Meer dan zes jaar geleden is het nu. Ik zat aan mijn computer en het blad bleef leeg. De woorden kwamen niet meer. Niet bepaald handig in een communicatiejob. Ik voelde het bloed suizen in mijn oren. Mijn handen trilden.... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑