Pelgrims

Op een Nijmeegs terras bij Sjors & Sjimmie bezegelen mijn vriendinnen en ik niet alleen de start van onze vijfde wandeltrip, maar ook onze vriendschap. Rond onze polsen bungelt nu een identiek armbandje en we toosten op onze jubileumwandeling. Vriendschap krijgt veel vormen onderweg, in gesprekjes en gedeelde stiltes, in het samen lezen van de kaart, het genieten van kleine gelukskes die onverwacht op ons pad komen, in aandacht voor elkaars wandelpijntjes. We ontdekten de schoonheid van het meerdaagse wandelen door de natuur, van logement tot logement, in volle coronaperiode. Toen nog een stukje uit noodzaak omdat weinig anders kon en mocht. Nu verlangen we er elk jaar opnieuw naar. Naar de eenvoud en puurheid van die dagen. Wij met ons drieën op tocht door bossen, velden en heide.

De Walk of Wisdom rond Nijmegen laat zich omschrijven als een eigentijdse pelgrimsroute. Pelgrims. Zo had ik onszelf nog niet bekeken. Misschien omdat ik die term vooral associeer met religieuze tochten die leiden naar een bedevaartsoord.

Maar als je ergens hoort aan te komen bij de Walk of Wisdom, dan is dat vooral bij jezelf. Weg van het lawaai en de ruis.

We voelen het zodra we de stad achter ons laten en langs de rivier de Waal de eerste stappen zetten van onze tocht. Koeien baden loom in het water langs de Waalstranden. En zoals dat gaat in Nederland, worden we meteen al aangesproken door een medewandelaar. Aangetrokken door ons Belgische accent vertelt hij wat voor fantastische steden we hebben. Het is de eerste van verschillende ontmoetingen. Kleine, spontane gesprekjes onderweg die elk op hun manier deugd doen.

“Het is hier mooi, hé!” roept een enthousiaste fietser. We kunnen het alleen maar beamen.

Met elke stap voelen we ons sterker verbonden met de prachtige natuur. 100 jaar geleden al beschreef journalist, schrijver en reiziger Stephen Graham The gentle art of tramping. Zijn boek is een ode aan tramping, een woord dat zich niet zomaar laat vertalen. Want het gaat om veel meer dan wandelen. Het is niet zomaar een verplaatsing, maar een manier om mens te zijn. Een oefening in traagheid, verwondering, aandachtiger en vrijer leven. It is a gentle art, know how to tramp and you know how to live.

Hoe vaak doen we dat nog, vrij onderweg zijn? Een wandeling wordt een sportprestatie, een route een uitdaging, een ervaring iets om vast te leggen op sociale media. Tramping verzet zich daartegen. Het vraagt niet om snelheid of resultaat. Alleen om aanwezigheid. En of we aanwezig zijn op onze Walk of Wisdom.

Onderweg steken we bloemen in ons haar en we horen de roep van de koekoek.

Net op het juiste moment (lees: honger en dorst) ontdekken we een terras met een prachtig uitzicht, koele drankjes en taart. Zo blij als kinderen worden we ervan. Het bevalt ons wel, dit pelgrimsleven. ’s Avonds worden we begroet door vriendelijke gastheren en -vrouwen. Al is de duivel nooit ver weg. Langs plaatsen als de Duivelsberg en de Heksendans tekenen zich mysterieuze, vaak lugubere verhalen af. In het Reichswald over de Duitse grens, stierven meer dan 10.000 soldaten tussen de bomen. Vandaag schijnt het zonlicht speels door het bladerdak en omhullen de bomen ons als vriendelijke reuzen. Ze zwijgen over de wreedheden en laten onze voeten met lichte tred over hun wortels bewegen.

Op een bankje ergens onderweg hangt een plakkaatje ‘Bewust van onze hechte band lopen we samen dit pad’. De woorden lijken speciaal voor ons achter gelaten.

Misschien is dat uiteindelijk de wijsheid van zo’n wandeltocht. Dat een goed leven niet noodzakelijk een verre bestemming vraagt. Soms volstaat het om aandachtig verder te stappen, in goed gezelschap, door een landschap dat zich niet laat haasten.