"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Ze kijkt ons zelfverzekerd aan, met pretlichtjes in de ogen. Het haar opgestoken, roze lippenstift, een karaktervol brilmontuur op de neus en een kleurrijk sjaaltje om de nek. Op de achtergrond klinkt jazz muziek. Julienne is haar naam, of ook wel Tia voor vrienden en familie. Maar het is niet Tia die ons vandaag toespreekt... Lees verder →
Ik dacht dat ik een weekje moest rusten. Want ik was moe. Heel erg moe. Meer dan zes jaar geleden is het nu. Ik zat aan mijn computer en het blad bleef leeg. De woorden kwamen niet meer. Niet bepaald handig in een communicatiejob. Ik voelde het bloed suizen in mijn oren. Mijn handen trilden.... Lees verder →
Ik ben een avondloper. Ik kom naar buiten in het schemer, wanneer de duisternis valt. Ik hou van de stilte in de straten van het dorp, ’s avonds als de drukte van de dag is gaan liggen. Het is een tochtje langs zoveel plekken van betekenis: het huis waar we woonden toen ik peuter was,... Lees verder →
Jasper zingt en ik kan wel janken. Omdat ik het zo schoon vind. “I need to live more, feel my heart race.” Wel, ik voel mijn hart racen. We maken één van de warmste zomers sinds jaren mee en ik zit met kiekevel te luisteren naar het “Night Prayer” album van Jasper Steverlinck terwijl de... Lees verder →
Speculaas, zelfs na meer dan drie decennia sinds het voorval vraag ik me af waarom het speculaas moest zijn. Kleuters, tafeltjes in een ouderwets klaslokaal, een tuttige kleuterjuf en ouders. Fiere ouders die tijdens open klasdag hun kleine hartendiefjes kwamen bewonderen. Zie ze daar zitten, zo braaf en schattig. Amper vier en zo flink in... Lees verder →
Ze stond daar wat verloren op de ziekenhuisgang rond te draaien. Een oudere mevrouw. Andere mensen lopen langs haar heen en zij blijft staan. Het is een lange dag op buro geweest en ook ik ben redelijk gehaast. Want de zon schijnt en ik wil nog van de avond gaan genieten. Maar deze mevrouw die... Lees verder →
De sirene van de ambulance gaat die maandagochtend door merg en been. De stinkende uitlaatgassen van bussen en auto’s komen met meer geweld dan voorheen mijn longen binnen. Vier weken is het geleden dat ik het 10-minuten-traject van de parking naar het ziekenhuis (daar werk ik) liep. Mijn ogen zijn nog gewend aan het groen... Lees verder →
We hebben een afspraak met Joe. In Oostende. Op zondagavond. Tom en ik. Kleine broer en grote zus. Hoewel, de tijd dat hij een kop kleiner was dan ik is alweer lang vervlogen. We doen dit niet vaak, samen op pad gaan, gewoon onder ons tweetjes. Doorgaans zien we elkaar thuis (bij de mama en... Lees verder →
Zomers leken eeuwig te duren. Het lied van de krekels zong ons naar bed of naar ons matras in de tent in de tuin, de geur van vers gemaaid gras in onze neusjes. Dromen vol avonturen voor een nieuwe dag. Mijn broer en neef bouwden kampen ergens te velde en haalden deugnieterij uit die zelfs... Lees verder →
Eén voor één komen we op onze kousevoeten binnen en rollen ons matje uit in een grote cirkel op de vloer van de turnzaal. Iedereen heeft zowat zijn vaste plek en één plaats wordt steevast voorbehouden voor onze yoga lerares Hélène. Stipt om 20.30 uur komt ze als laatste binnen en plaatst vier kaarsjes in... Lees verder →
Levenskunst 