"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Hallelujah! De klok heeft middernacht geslagen, het vuurwerk is verschoten, de laatste ijsstronk gegeten, ... Kunnen we dan nu de draad weer oppikken, aub? De draad van vorig jaar of een nieuwe draad voor mijn part. Als het maar ‘nen draad’ is, want zo met eindejaar lijkt mijn draad een beetje verloren. Zowat overal en... Lees verder →
Dat ik mijzelf toch wel bloot geef op die blog. Ja, dat heb ik een aantal keren te horen gekregen het afgelopen half jaar, sinds de start van Levenskunst. Met een soort verwondering zeggen mensen dan hoe eerlijk en open ik schrijf. Dat vind ik best een compliment. Maar meer dan over mijn openheid zegt... Lees verder →
Ik kon en wou het niet geloven. Echt niet. Ze loog. Ik was net geen 7 en een meisje uit de klas zei me nogal zelfgenoegzaam, zo eventjes tussendoor: “Sinterklaas bestaat niet. Dat heeft mijn mama gezegd.” Ze had er plezier in om mij dat te onthullen, dat weet ik nog. Een soort paniek maakte... Lees verder →
Daar stond ik dan, aan de oever van de Nijl. Ergens in Oeganda. Op mijn blote voeten. Ik staarde met grote ogen naar het water. Het water dat vervaarlijk raasde. En ik vroeg me af wat me bezield had om me in dit avontuur te storten. Letterlijk en figuurlijk. Waar was ik aan begonnen? Ik... Lees verder →
“Schrik niet,” zegt ze, zich nog even half verschuilend achter de voordeur wanneer ik die regenachtige zondagvoormiddag aanbel. We hebben elkaar alweer een maand of twee niet gezien. En zo komt het dat vriendin B in de deuropening verschijnt met een kaal hoofd. Weg zijn de halflange blonde haren. Dat ging zo. Ergens eind september... Lees verder →
Ik ken mijn overgrootvader Edouard, Warre, vooral van de foto op zijn oudstrijdersgraf op het kerkhof in het dorp. Als kind al fascineerde dat beeld mij. Die serieuze maar toch zachte blik van hem, poserend in soldatenuniform in een fotostudio. Hij was niet uitgeloot om naar het front te gaan, maar hij deed het toch.... Lees verder →
Lag het aan het donkere, kille herfstweer? Of aan het feit dat ik (weeral) te weinig had geslapen? Het lag alleszins niet alleen aan mij, want die middag terwijl de collega’s en ik ons brood eten bij een glaasje water (ja, sobere mensen zijn wij), komen we tot een wat ontluisterende analyse van de toestand van... Lees verder →
Ik heb altijd gevonden dat de nacht iets troostend heeft. Het jachtige van de dag maakt plaats voor duisternis, stilte en rust. Of zo zou het toch moeten gaan. Los van het feit dat je lichaam en geest slaap nodig hebben om gezond te kunnen zijn, vind ik slapen heerlijk. Vooral in de winter. Als... Lees verder →
Er was eens een bos. Het was een bos zoals er wel meer bossen zijn. Maar die avond hing er iets speciaals in de lucht. De geur van barbecuekruiden, maar ook nog iets anders. Iets magisch. Hoewel het al oktober was en de bladeren aan de bomen hun kleurenpracht toonden, voelde het helemaal niet als... Lees verder →
Het meisje moet een jaar of vijf zijn. Met haar korte beentjes trapt ze energiek het fietsje – met ondersteunende zijwieltjes – vooruit zoals alleen kleuters dat kunnen doen. Aan mijn voordeur op het pleintje, waar ik net de bloemen aan het gieten ben, houdt ze halt. Ik ken haar. Het is een guitig kind,... Lees verder →
Levenskunst 