"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
De sirene van de ambulance gaat die maandagochtend door merg en been. De stinkende uitlaatgassen van bussen en auto’s komen met meer geweld dan voorheen mijn longen binnen. Vier weken is het geleden dat ik het 10-minuten-traject van de parking naar het ziekenhuis (daar werk ik) liep. Mijn ogen zijn nog gewend aan het groen... Lees verder →
We hebben een afspraak met Joe. In Oostende. Op zondagavond. Tom en ik. Kleine broer en grote zus. Hoewel, de tijd dat hij een kop kleiner was dan ik is alweer lang vervlogen. We doen dit niet vaak, samen op pad gaan, gewoon onder ons tweetjes. Doorgaans zien we elkaar thuis (bij de mama en... Lees verder →
Zomers leken eeuwig te duren. Het lied van de krekels zong ons naar bed of naar ons matras in de tent in de tuin, de geur van vers gemaaid gras in onze neusjes. Dromen vol avonturen voor een nieuwe dag. Mijn broer en neef bouwden kampen ergens te velde en haalden deugnieterij uit die zelfs... Lees verder →
Eén voor één komen we op onze kousevoeten binnen en rollen ons matje uit in een grote cirkel op de vloer van de turnzaal. Iedereen heeft zowat zijn vaste plek en één plaats wordt steevast voorbehouden voor onze yoga lerares Hélène. Stipt om 20.30 uur komt ze als laatste binnen en plaatst vier kaarsjes in... Lees verder →
“Misschien rijdt deze trein wel naar Afrika!” zegt ze enthousiast terwijl ze haar gezichtje nog net niet tegen het raam drukt. “Ze”, dat is mijn metekind Loes (7 jaar). En ja, we zitten in de trein, samen met haar zus Roos (10 jaar). Drie meisjes (de één al wat ouder dan de andere) in een... Lees verder →
“Zo moet het voelen om in de AA te zitten,” heb ik meermaals gedacht tijdens de afgelopen vier maanden. We komen wekelijks samen en zitten in een grote kring bij elkaar. Drie mannen, veertien vrouwen. Twintigers, dertigers, veertigers. Van leerkracht tot surfer, yogi, jurist, helikopterpiloot en verkoper van ramen en deuren. En ook ik dus.... Lees verder →
Mijn overgrootouders, Warre en Anna, leerden elkaar kennen op de dorpskermis. Ging het toen ooit anders? De details ken ik niet, maar er kwam uiteindelijk een huwelijk van en drie kinderen. En ook een buitenechtelijk kind. Want eigenlijk waren ze doodongelukkig. Maar in die tijden was trouwen nog echt ‘tot de dood scheidt’. En zo... Lees verder →
Het is weer eens wat anders. Een lange autorit met een zesjarige op de achterbank. Niet zomaar een zesjarige. Ik vervoer vandaag een kostbaar persoontje, mijn metekind Loes. Comfortabel zit ze op haar verhoogd zitje, veilig vastgeklikt, haar beentjes over elkaar gekruist als een echt dametje. Onze eerste uitstap samen, enkel zij en ik. Ze... Lees verder →
Levenskunst 