De magie van het vuur

In de stilte van de avond klonken onze stemmen en ons gelach. Zo onbedaarlijk ongedwongen had ik in tijden niet gelachen. Het vuur knetterde en de eindeloze sterrenhemel fonkelde boven ons in al zijn glorie. De medicijnman had ons net weggestuurd van het grote vuur, maar niet voordat hij ons met een paar zalvende gebaren... Lees verder →

“We tried to hold our babies.”

In het simpele blauwe huisje aan de kustweg, het eenvoudigste museum waar ik ooit ben binnen gestapt, loop ik langzaam langs de muren die volhangen met foto's en wanhopige smeekbedes. Gruwelijke foto's van opgezwollen en verminkte lijken, temidden van totale verwoesting. Maar ik dwing mezelf om de beelden te bekijken. "We tried to hold our... Lees verder →

(Dirty) Dancing

Op zijn 30 jaar oude cassetterecorder luistert hij naar John Lennon en Lionel Richie. Dat vertelt hij mij, ergens in de Sierra Maestra waar Che Guevara en zijn rebellen ooit guerilla voerden vanuit hun schuilplaatsen in de beboste bergen. Carlos woont hier al zijn hele leven. Zijn t-shirt is versleten, er zitten grote gaten in,... Lees verder →

De beste versie van mezelf

Ik plofte neer op het bed van de hotelkamer, helemaal alleen aan de andere kant van de wereld. 18.000 kilometer van huis, 30 uur reizen langs 5 luchthavens. Tijd was een vaag begrip geworden na zoveel uren onderweg, een aaneenschakeling van heerlijke (not!) vliegtuigmaaltijden, films op het entertainmentsysteem en hazenslaapjes in een ongemakkelijke houding. Op... Lees verder →

“Shit, zitten hier krokodillen?!”

Daar stond ik dan, aan de oever van de Nijl. Ergens in Oeganda. Op mijn blote voeten. Ik staarde met grote ogen naar het water. Het water dat vervaarlijk raasde. En ik vroeg me af wat me bezield had om me in dit avontuur te storten. Letterlijk en figuurlijk. Waar was ik aan begonnen? Ik... Lees verder →

Rosi & Carlos

Rosi is voor de twaalfde keer zwanger. Over ongeveer een maand brengt ze een zoontje ter wereld. En daar zijn zij en haar man Carlos erg blij mee. “Het is het laatste kind,” lachen ze. Maar daar ben ik nog niet zo zeker van. Rond hun eenvoudige houten eenkamerhuis aan een zijarm van de Amazone-rivier... Lees verder →

Brazil blues

De sirene van de ambulance gaat die maandagochtend door merg en been. De stinkende uitlaatgassen van bussen en auto’s komen met meer geweld dan voorheen mijn longen binnen. Vier weken is het geleden dat ik het 10-minuten-traject van de parking naar het ziekenhuis (daar werk ik) liep. Mijn ogen zijn nog gewend aan het groen... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑