"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Het lijkt alsof er een Poltergeist rondwaart in mijn huis. Zowat alle keukenkasten staan open, de zetel in de living is verschoven en het kleine boekenrek heeft zich verplaatst naar de slaapkamer. Het is gelukkig niet het werk van een klopgeest. Wel van mijzelf, de ongeorganiseerde kuiser die als een wervelwind door de kamers waait.... Lees verder →
Ik ontdekte het kleine restaurant tijdens een zomerse omzwerving in d’Ardennen, in een dorpje dat je makkelijk voorbij rijdt op de hoofdweg langs de Maas. Een afslag brengt je verder weg van het water over kasseistraten naar een verrassend groot dorpsplein, in de schaduw van een hoge rots met daarop de restanten van een burcht.... Lees verder →
Het is kwart na zes. ’s Ochtends. En ik zit aan mijn schrijfbureau. Alles is stil. De lichten in de omliggende huizen zijn nog uit. De bewoners van de in duisternis gehulde huizen draaien zich nog een keer om terwijl de halve maan aan de hemel staat. Het is door de badkamerman dat ik op... Lees verder →
Ik wou dat ik een knop had. Of wat dan ook om mijn hoofd minder vol te maken als het nodig is. Mijn gedachten zijn soms als stapelwolken. Ze komen aandrijven en groeien de hoogte in. Vaak lossen ze snel weer op, maar soms blijven ze langer hangen. En dan wordt denken piekeren. De gedachten... Lees verder →
Op kleine gele briefjes kribbelden we onze top secret boodschappen aan elkaar. Met codenamen en al. En wat ben ik blij dat ik die kleine vodjes papier heb bijgehouden. Nu ik 28 jaar later de boodschapjes lees die mijn broer en ik met elkaar uitwisselden komt die tijd terug. En moet ik glimlachen wanneer ik... Lees verder →
Het begint met voetstappen op de krakende vloer achter de slaapkamerdeur. De deur die onheilspellend open zwaait. Een schaduw tekent zich af op de muur. In het duister klinkt dreigend gefluister, iets komt binnen en beweegt laag tegen de vloer rond het bed. En dan, oh horror, een hand die het dekbed vastgrijpt. “Geef me... Lees verder →
Door de aders van Bas stroomt geen bloed, maar redbull. Hij is de CEO van een succesvolle KMO in software en heeft nogal uitgesproken meningen over ‘de dingen’. Als een duracel konijn huppelt hij op de tonen van Dancing in the dark het podium op voor het congrespubliek. Bas is een rasechte Nederlander en neemt... Lees verder →
Dat ik kalm, verlegen en zelfs gereserveerd kan overkomen. Maar dat er een innerlijke vlam en passie in mij zitten die echt kunnen schitteren. Dat ik een hoog risico loop om misbegrepen te worden. Maar op mijn best diepgaand communiceer met anderen en veel vreugde en inspiratie vind bij gelijkgestemde zielen. Dat ik me bij... Lees verder →
Ons pact moet zo’n twaalf jaar geleden gesloten zijn. Volgens mij begon het die middag toen we met z'n drieën ontsnapten van ons bureau en weg zouden blijven voor een lunchpauze die meer op een halve dag congé leek. Het was een – achteraf bekeken brave – daad van protest. De grote baas had nogal... Lees verder →
Ik herkende hem eerst niet. Een jaar eerder had ik hem nogal meedogenloos verwijderd, omdat hij te dominant was. Hij nam teveel ruimte in. Ik had hem ontworteld – dacht ik - en in stukken gebroken. En ik had niet gedacht dat hij terug zou komen. Maar daar was hij. Een doorzetter blijkbaar. Een heel... Lees verder →
Levenskunst 