"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Twee Japanners lopen over straat. “Wij praten soms urenlang over mos,” zeggen ze tegen reportagemaker Paulien Cornelisse voor haar programma Tokidoki. “Ja, mos bestaat al langer dan de mens. Het is kalm en vredig. Het is er altijd. Zilvermos geeft me levensadvies,” gaat de ene verder. “Ja, zilvermos, dat is echt gaaf spul,” knikt de... Lees verder →
Er zijn zo van die boeken. Zeldzame pareltjes. Lang nadat de laatste bladzijde, het laatste woord is gelezen, zindert het verhaal nog na. Het zijn zo van die boeken waar je een tijdje in kan leven. De sfeer, de personages en hun belevenissen, ze blijven plakken. Niet te verwarren met gewoon goeie boeken die blijven... Lees verder →
“Nog drie sessies en het zit er op,” zegt de kine die ochtend van wat ondertussen aanvoelt als mijn vijfhonderdste afspraak. Anderhalf jaar geleden kwam ik zijn praktijk binnen met een linkerarm die ik amper nog omhoog kon heffen. Het begon met een pijnlijke schouder (“Gaat wel voorbij!” dacht ik optimistisch naief) en op een... Lees verder →
Rosi is voor de twaalfde keer zwanger. Over ongeveer een maand brengt ze een zoontje ter wereld. En daar zijn zij en haar man Carlos erg blij mee. “Het is het laatste kind,” lachen ze. Maar daar ben ik nog niet zo zeker van. Rond hun eenvoudige houten eenkamerhuis aan een zijarm van de Amazone-rivier... Lees verder →
Ze kijkt ons zelfverzekerd aan, met pretlichtjes in de ogen. Het haar opgestoken, roze lippenstift, een karaktervol brilmontuur op de neus en een kleurrijk sjaaltje om de nek. Op de achtergrond klinkt jazz muziek. Julienne is haar naam, of ook wel Tia voor vrienden en familie. Maar het is niet Tia die ons vandaag toespreekt... Lees verder →
Ik dacht dat ik een weekje moest rusten. Want ik was moe. Heel erg moe. Meer dan zes jaar geleden is het nu. Ik zat aan mijn computer en het blad bleef leeg. De woorden kwamen niet meer. Niet bepaald handig in een communicatiejob. Ik voelde het bloed suizen in mijn oren. Mijn handen trilden.... Lees verder →
Ik ben een avondloper. Ik kom naar buiten in het schemer, wanneer de duisternis valt. Ik hou van de stilte in de straten van het dorp, ’s avonds als de drukte van de dag is gaan liggen. Het is een tochtje langs zoveel plekken van betekenis: het huis waar we woonden toen ik peuter was,... Lees verder →
Jasper zingt en ik kan wel janken. Omdat ik het zo schoon vind. “I need to live more, feel my heart race.” Wel, ik voel mijn hart racen. We maken één van de warmste zomers sinds jaren mee en ik zit met kiekevel te luisteren naar het “Night Prayer” album van Jasper Steverlinck terwijl de... Lees verder →
Speculaas, zelfs na meer dan drie decennia sinds het voorval vraag ik me af waarom het speculaas moest zijn. Kleuters, tafeltjes in een ouderwets klaslokaal, een tuttige kleuterjuf en ouders. Fiere ouders die tijdens open klasdag hun kleine hartendiefjes kwamen bewonderen. Zie ze daar zitten, zo braaf en schattig. Amper vier en zo flink in... Lees verder →
Ze stond daar wat verloren op de ziekenhuisgang rond te draaien. Een oudere mevrouw. Andere mensen lopen langs haar heen en zij blijft staan. Het is een lange dag op buro geweest en ook ik ben redelijk gehaast. Want de zon schijnt en ik wil nog van de avond gaan genieten. Maar deze mevrouw die... Lees verder →
Levenskunst 