"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Ik had die vrijdagavond eerder een date in gedachten met mijn zetel, een goed boek, een glas wijn en wat muziek op de achtergrond. Dat is een van mijn manieren om uit te blazen na een heel drukke week. Maar het werd een date met een paar honderd mensen op een receptie en feest in... Lees verder →
Jules vraagt niet veel: eten, slapen, wandelen en aandacht. Die aandacht wil hij zelfs niet de hele tijd, want soms gaat hij gewoon in zijn nest liggen in de garage. Dan wordt hij liever met rust gelaten. Ook voor een hond wordt het soms blijkbaar teveel. Ik begrijp dat wel. Een mens wil soms toch... Lees verder →
Hij zit stil, zegt niet veel. Zij gesticuleert, neemt grote happen van een chocoladebroodje. En ik kan maar niet uitmaken of ze op het punt staat om in lachen of huilen uit te barsten. Woorden zonder klank stromen uit haar mond die kauwt en half roept. Ik hoor het niet, want ik zit achter het... Lees verder →
Nog drie dagen en ik moet me begeven naar het hokje in de gemeenteschool, waar achter het gordijntje de computer wacht. Het is met lood in de schoenen. Want ik weet het niet. Echt niet. Op wie wil ik stemmen? Het is niet eens dat ik twijfel tussen het ene en het andere, ik weet... Lees verder →
In de stilte van de avond klonken onze stemmen en ons gelach. Zo onbedaarlijk ongedwongen had ik in tijden niet gelachen. Het vuur knetterde en de eindeloze sterrenhemel fonkelde boven ons in al zijn glorie. De medicijnman had ons net weggestuurd van het grote vuur, maar niet voordat hij ons met een paar zalvende gebaren... Lees verder →
Ik kwam hem regelmatig tegen ‘s ochtends wanneer ik koffie ging halen in de ‘koffiekamer’ die toen nog naast de radiostudio lag waar hij om 9 uur begon te presenteren, mijn favoriete radioman. Jaren later, het lijkt wel in een ander leven, rij ik op een zondagavond naar huis en een andere stem – bijlange... Lees verder →
Hij ergert me mateloos aan de andere kant van de telefoon. Projecteert zijn eigen stress op mij, begint te commanderen (aaaahhhrrrg, als ik ergens niet tegen kan!), luistert niet naar wat ik zeg en maakt van een bagatel een groot probleem. En ik voel het opkomen, de boosheid voortvloeiend uit ergernis, als roodheet magma dat... Lees verder →
In het simpele blauwe huisje aan de kustweg, het eenvoudigste museum waar ik ooit ben binnen gestapt, loop ik langzaam langs de muren die volhangen met foto's en wanhopige smeekbedes. Gruwelijke foto's van opgezwollen en verminkte lijken, temidden van totale verwoesting. Maar ik dwing mezelf om de beelden te bekijken. "We tried to hold our... Lees verder →
Het is zondag. Een heerlijk zonnige zondag. En ik zit buiten patatten te schillen en groentjes te snijden, de zachte voorjaarswarmte opnemend met elke vezel van mijn lijf. Ik bedenk hoe belachelijk gelukkig ik mij voel in dat moment, zo patatten schillend in de zon, op de achtergrond Marvin Gaye uit de muziekboxen, de was... Lees verder →
Ik knipper met mijn ogen om te wennen aan het donker van de hut. Dat er geen ramen zijn kan ik begrijpen. De droge hitte slaat genadeloos neer daarbuiten en het donkere huis met muren van opgedroogde koeienstront biedt wat koelte. Het voelt alsof ik terug in de tijd gereisd ben, als een ontdekkingsreiziger die... Lees verder →
Levenskunst 