Liefde is niet genoeg

Ontroering, vapeurs, plaatsvervangende jaloezie, verliefdheid en onverdroten wellust worden aangekondigd voor de literaire avond Saint Amour. Het is alweer de 26ste editie. Schrijvers raken niet uitgeschreven over de liefde. Zangers raken niet uitgezongen over de liefde. Mensen blijven verlangen naar de liefde. In de stad duiken er overal rode harten op, ze hangen aan relingen... Lees verder →

8,99 jaar

De muur is rood. De zitbank is rood. De servetten zijn rood. De tomatensaus op de pizza is rood. De truitjes van mijn tafelgezelschap zijn rood, want het is Rode Neuzen Dag. Ik val uit de toon in tinten blauw. Maar daar geven Loes en Roos niet om. We hebben net grofweg berekend dat Loes... Lees verder →

De grootste leugen

De literaire groupies zitten al op de eerste rij wanneer ik die avond aankom in De Zondvloed, mijn favoriete boekenwinkel in Mechelen. Ze wachten op Dimitri Verhulst die zijn boek De Pruimenpluk komt voorstellen. Maar het interviewtafeltje is nog leeg. Verhulst zit nog wijn te drinken in het café vlakbij. Dat weten zij natuurlijk niet,... Lees verder →

Kom hier, dat ik u vastpak

Ik kwam hem regelmatig tegen ‘s ochtends wanneer ik koffie ging halen in de ‘koffiekamer’ die toen nog naast de radiostudio lag waar hij om 9 uur begon te presenteren, mijn favoriete radioman. Jaren later, het lijkt wel in een ander leven, rij ik op een zondagavond naar huis en een andere stem – bijlange... Lees verder →

F**k Valentijn

“Ik sprak afgelopen week een vrouw die zo verliefd en gelukkig was,” zegt ze tussen de zaterdagmiddag tapas door. Buiten is het koud, binnen aangenaam warm en de tapasbar zit propvol. “Die vrouw strààlde. En ik dacht bij mijzelf, nee, dàt voel ik zelf niet. Niet op die manier. Is dat nu normaal?” gaat ze... Lees verder →

Zie je het dan niet?

Hallelujah! De klok heeft middernacht geslagen, het vuurwerk is verschoten, de laatste ijsstronk gegeten, ... Kunnen we dan nu de draad weer oppikken, aub? De draad van vorig jaar of een nieuwe draad voor mijn part. Als het maar ‘nen draad’ is, want zo met eindejaar lijkt mijn draad een beetje verloren. Zowat overal en... Lees verder →

“Waar is jouw kindje?”

Het meisje moet een jaar of vijf zijn. Met haar korte beentjes trapt ze energiek het fietsje – met ondersteunende zijwieltjes – vooruit zoals alleen kleuters dat kunnen doen. Aan mijn voordeur op het pleintje, waar ik net de bloemen aan het gieten ben, houdt ze halt. Ik ken haar. Het is een guitig kind,... Lees verder →

Het einde van de eenzaamheid

Er zijn zo van die boeken. Zeldzame pareltjes. Lang nadat de laatste bladzijde, het laatste woord is gelezen, zindert het verhaal nog na. Het zijn zo van die boeken waar je een tijdje in kan leven. De sfeer, de personages en hun belevenissen, ze blijven plakken. Niet te verwarren met gewoon goeie boeken die blijven... Lees verder →

Love me Tinder, love me true?

Mijn overgrootouders, Warre en Anna, leerden elkaar kennen op de dorpskermis. Ging het toen ooit anders? De details ken ik niet, maar er kwam uiteindelijk een huwelijk van en drie kinderen. En ook een buitenechtelijk kind. Want eigenlijk waren ze doodongelukkig. Maar in die tijden was trouwen nog echt ‘tot de dood scheidt’. En zo... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑