"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Hij ergert me mateloos aan de andere kant van de telefoon. Projecteert zijn eigen stress op mij, begint te commanderen (aaaahhhrrrg, als ik ergens niet tegen kan!), luistert niet naar wat ik zeg en maakt van een bagatel een groot probleem. En ik voel het opkomen, de boosheid voortvloeiend uit ergernis, als roodheet magma dat... Lees verder →
In het simpele blauwe huisje aan de kustweg, het eenvoudigste museum waar ik ooit ben binnen gestapt, loop ik langzaam langs de muren die volhangen met foto's en wanhopige smeekbedes. Gruwelijke foto's van opgezwollen en verminkte lijken, temidden van totale verwoesting. Maar ik dwing mezelf om de beelden te bekijken. "We tried to hold our... Lees verder →
Het is zondag. Een heerlijk zonnige zondag. En ik zit buiten patatten te schillen en groentjes te snijden, de zachte voorjaarswarmte opnemend met elke vezel van mijn lijf. Ik bedenk hoe belachelijk gelukkig ik mij voel in dat moment, zo patatten schillend in de zon, op de achtergrond Marvin Gaye uit de muziekboxen, de was... Lees verder →
Ik knipper met mijn ogen om te wennen aan het donker van de hut. Dat er geen ramen zijn kan ik begrijpen. De droge hitte slaat genadeloos neer daarbuiten en het donkere huis met muren van opgedroogde koeienstront biedt wat koelte. Het voelt alsof ik terug in de tijd gereisd ben, als een ontdekkingsreiziger die... Lees verder →
Op zijn 30 jaar oude cassetterecorder luistert hij naar John Lennon en Lionel Richie. Dat vertelt hij mij, ergens in de Sierra Maestra waar Che Guevara en zijn rebellen ooit guerilla voerden vanuit hun schuilplaatsen in de beboste bergen. Carlos woont hier al zijn hele leven. Zijn t-shirt is versleten, er zitten grote gaten in,... Lees verder →
Elf was ik. En dolgelukkig met mijn elektrisch ‘typmachien’. Computers waren nog geen huisapparatuur – wat klinkt dat prehistorisch! – en ik had centjes gespaard voor mijn typmachien. Want ik ging schrijfster worden. En schrijvers maken boeken. Dat nam ik dus ook letterlijk. A4 papier sneed ik keurig in twee, en lijn na lijn, vel... Lees verder →
Ik haatte hem. Zo hartsgrondig dat ik hoopte dat hij onder een bus liep of een hartaanval kreeg. En ik schrok soms van mijn eigen lelijke gedachten. Fysica gaf hij. Eén lesuur op woensdag. De week was voor mij opgedeeld in dagen voor woensdag (toenemende stress), woensdagvoormiddag (verschrikkelijk, blok in de maag, mottig) en dagen... Lees verder →
“Wat gaat er door je hoofd, Petra?” vraagt Facebook mij. Beste Feezboek, ge moest eens weten. Wat er door mijn hoofd gaat, dat past niet altijd in uw universum. Weet je Facebook, soms heb ik schoon genoeg van u. Dan vraag ik me af wat je me bijbrengt. Of je niet puur tijdverlies bent. Je... Lees verder →
“Ik sprak afgelopen week een vrouw die zo verliefd en gelukkig was,” zegt ze tussen de zaterdagmiddag tapas door. Buiten is het koud, binnen aangenaam warm en de tapasbar zit propvol. “Die vrouw strààlde. En ik dacht bij mijzelf, nee, dàt voel ik zelf niet. Niet op die manier. Is dat nu normaal?” gaat ze... Lees verder →
Ik plofte neer op het bed van de hotelkamer, helemaal alleen aan de andere kant van de wereld. 18.000 kilometer van huis, 30 uur reizen langs 5 luchthavens. Tijd was een vaag begrip geworden na zoveel uren onderweg, een aaneenschakeling van heerlijke (not!) vliegtuigmaaltijden, films op het entertainmentsysteem en hazenslaapjes in een ongemakkelijke houding. Op... Lees verder →
Levenskunst 