"To live is the rarest thing, most people just exist" (Oscar Wilde)
Op zijn 30 jaar oude cassetterecorder luistert hij naar John Lennon en Lionel Richie. Dat vertelt hij mij, ergens in de Sierra Maestra waar Che Guevara en zijn rebellen ooit guerilla voerden vanuit hun schuilplaatsen in de beboste bergen. Carlos woont hier al zijn hele leven. Zijn t-shirt is versleten, er zitten grote gaten in,... Lees verder →
Elf was ik. En dolgelukkig met mijn elektrisch ‘typmachien’. Computers waren nog geen huisapparatuur – wat klinkt dat prehistorisch! – en ik had centjes gespaard voor mijn typmachien. Want ik ging schrijfster worden. En schrijvers maken boeken. Dat nam ik dus ook letterlijk. A4 papier sneed ik keurig in twee, en lijn na lijn, vel... Lees verder →
Ik haatte hem. Zo hartsgrondig dat ik hoopte dat hij onder een bus liep of een hartaanval kreeg. En ik schrok soms van mijn eigen lelijke gedachten. Fysica gaf hij. Eén lesuur op woensdag. De week was voor mij opgedeeld in dagen voor woensdag (toenemende stress), woensdagvoormiddag (verschrikkelijk, blok in de maag, mottig) en dagen... Lees verder →
“Wat gaat er door je hoofd, Petra?” vraagt Facebook mij. Beste Feezboek, ge moest eens weten. Wat er door mijn hoofd gaat, dat past niet altijd in uw universum. Weet je Facebook, soms heb ik schoon genoeg van u. Dan vraag ik me af wat je me bijbrengt. Of je niet puur tijdverlies bent. Je... Lees verder →
“Ik sprak afgelopen week een vrouw die zo verliefd en gelukkig was,” zegt ze tussen de zaterdagmiddag tapas door. Buiten is het koud, binnen aangenaam warm en de tapasbar zit propvol. “Die vrouw strààlde. En ik dacht bij mijzelf, nee, dàt voel ik zelf niet. Niet op die manier. Is dat nu normaal?” gaat ze... Lees verder →
Ik plofte neer op het bed van de hotelkamer, helemaal alleen aan de andere kant van de wereld. 18.000 kilometer van huis, 30 uur reizen langs 5 luchthavens. Tijd was een vaag begrip geworden na zoveel uren onderweg, een aaneenschakeling van heerlijke (not!) vliegtuigmaaltijden, films op het entertainmentsysteem en hazenslaapjes in een ongemakkelijke houding. Op... Lees verder →
Hallelujah! De klok heeft middernacht geslagen, het vuurwerk is verschoten, de laatste ijsstronk gegeten, ... Kunnen we dan nu de draad weer oppikken, aub? De draad van vorig jaar of een nieuwe draad voor mijn part. Als het maar ‘nen draad’ is, want zo met eindejaar lijkt mijn draad een beetje verloren. Zowat overal en... Lees verder →
Dat ik mijzelf toch wel bloot geef op die blog. Ja, dat heb ik een aantal keren te horen gekregen het afgelopen half jaar, sinds de start van Levenskunst. Met een soort verwondering zeggen mensen dan hoe eerlijk en open ik schrijf. Dat vind ik best een compliment. Maar meer dan over mijn openheid zegt... Lees verder →
Ik kon en wou het niet geloven. Echt niet. Ze loog. Ik was net geen 7 en een meisje uit de klas zei me nogal zelfgenoegzaam, zo eventjes tussendoor: “Sinterklaas bestaat niet. Dat heeft mijn mama gezegd.” Ze had er plezier in om mij dat te onthullen, dat weet ik nog. Een soort paniek maakte... Lees verder →
Daar stond ik dan, aan de oever van de Nijl. Ergens in Oeganda. Op mijn blote voeten. Ik staarde met grote ogen naar het water. Het water dat vervaarlijk raasde. En ik vroeg me af wat me bezield had om me in dit avontuur te storten. Letterlijk en figuurlijk. Waar was ik aan begonnen? Ik... Lees verder →
Levenskunst 