20 jaar later

“Ik kom gewoon in jeans, niet te sjiek hé, Petra,” stuurt ze mij vlak voor we elkaar zien in het restaurant. Ik moet lachen. Echt iets voor Leen. Misschien houdt ze rekening met de mogelijkheid dat ik een chichi madame geworden ben. Ik antwoord dat ik heel casual zit te wachten in het achterste hoekje... Lees verder →

Sprankel

Scène 1 – Onderweg in de auto – begin december Op een grijze, regenachtige vrijdag rijden we naar Rotterdam. Twee vriendinnen, L & P, op weekend, babbelend in de auto. Ik vermijd het een hele tijd om over mezelf te vertellen. Maar een hartsvriendin maak je niets wijs. We zijn al bijna aan de Nederlandse... Lees verder →

Momenten

Ergens tussen oud en nieuw las ik woorden van Jorge Luis Borges, Argentijnse dichter, schrijver, essayist. De mens is al 34 jaar dood, maar hij was zo vriendelijk om als 85-jarige neer te schrijven welke inzichten hij verworven had over het leven, welke dingen hij graag vroeger had ingezien. Het lezen van zijn woorden, met... Lees verder →

Nefast voor de feestvreugde

Spoiler alert. Het lezen van deze Levenskunst kan nefast zijn voor uw feestvreugde. De laatste weken van het jaar en de eerste van het nieuwe jaar: ik vind er weinig aan. En elk jaar precies een beetje minder. Dat zou je vroeger niet gedacht hebben als je mij bezig zag. Ik was de grote versierder.... Lees verder →

Leef-tijd

Wat een rotwereld, rotpolitici, rotweer, rotfiles, rot weet ik veel. En nu is het ook nog mijn rotverjaardag, weer een jaar dichter bij die rotdood. Wat een rotmiserie is dit rotleven op deze rotplaneet in dit rotmelkwegstelsel. Rotzooi! Het was maar om te lachen hé, die rotintro. Maar ze bestaan wel, mensen die alles rot... Lees verder →

8,99 jaar

De muur is rood. De zitbank is rood. De servetten zijn rood. De tomatensaus op de pizza is rood. De truitjes van mijn tafelgezelschap zijn rood, want het is Rode Neuzen Dag. Ik val uit de toon in tinten blauw. Maar daar geven Loes en Roos niet om. We hebben net grofweg berekend dat Loes... Lees verder →

Seepje

Het lijkt alsof er een Poltergeist rondwaart in mijn huis. Zowat alle keukenkasten staan open, de zetel in de living is verschoven en het kleine boekenrek heeft zich verplaatst naar de slaapkamer. Het is gelukkig niet het werk van een klopgeest. Wel van mijzelf, de ongeorganiseerde kuiser die als een wervelwind door de kamers waait.... Lees verder →

Une belle famille

Ik ontdekte het kleine restaurant tijdens een zomerse omzwerving in d’Ardennen, in een dorpje dat je makkelijk voorbij rijdt op de hoofdweg langs de Maas. Een afslag brengt je verder weg van het water over kasseistraten naar een verrassend groot dorpsplein, in de schaduw van een hoge rots met daarop de restanten van een burcht.... Lees verder →

Mirakel ochtend

Het is kwart na zes. ’s Ochtends. En ik zit aan mijn schrijfbureau. Alles is stil. De lichten in de omliggende huizen zijn nog uit. De bewoners van de in duisternis gehulde huizen draaien zich nog een keer om terwijl de halve maan aan de hemel staat. Het is door de badkamerman dat ik op... Lees verder →

Zo’n Patrick, da’s wel handig

Ik wou dat ik een knop had. Of wat dan ook om mijn hoofd minder vol te maken als het nodig is. Mijn gedachten zijn soms als stapelwolken. Ze komen aandrijven en groeien de hoogte in. Vaak lossen ze snel weer op, maar soms blijven ze langer hangen. En dan wordt denken piekeren. De gedachten... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑